Το Λαύριον (το αρχαίο Θορικό πριν το 1000 π.Χ., ή Εργαστήρι κατά την διάρκεια του μεσαίωνα και του μέσου με τέλους της 1ης χιλιετίας ) είναι μια αξιόλογη και ιστορική κωμόπολη στο νοτιοανατολικό μέρος της Αττικής που ανήκει στο Δήμο Λαυρεωτικής. Διάσημο στην κλασσική αρχαιότητα για την εξόρυξη ασημιού, μια και ήταν κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης-κράτος της Αθήνας, στη παραγωγή νομισμάτων και στη χρηματοδότηση του Αθηναϊκού στόλου.

Το Λαύριο αποτελεί λιμάνι, μικρότερης σημασίας από τον κοντινό Πειραιά αλλά εξ ίσου σημαντικό στην εξέλιξη γενικότερα της Αττικής σήμερα. Τα τελευταία χρόνια διατέθηκαν σημαντικοί πόροι για την ανάπλαση και επέκταση του λιμανιού. Σε αυτό το πλαίσιο εκσυγχρονίστηκε επίσης ο δρόμος που το συνδέει με το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και την Αττική Οδό. Οι κοντινότερες πόλεις είναι το Σούνιο και η Κερατέα.

Μετά τη μάχη του Μαραθώνα, ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Αθηναίους να διαθέσουν των πλούτο από τα ορυχεία στην ναυπηγεία, δημιουργώντας έτσι τα θεμέλια της Αθηναϊκής ναυτιλίας και κάνοντας δυνατή την νίκη τους στη ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Τα ορυχεία, τα οποία άνηκαν στο κράτος, δίνονταν για την αξιοποίησή τους σε «εργολάβους» για ένας συγκεκριμένο σταθερό ποσό και ένα μέρος της εργασίας. Οι σκλάβοι μισθώνονταν αποκλειστικά. Προς το τέλος τους 5ου αιώνα, η παραγωγή ελαττώθηκε, οφειλόμενη κυρίως στην Σπαρτιατική κατάληψη της Δεκελείας. Παρόλα αυτά τα ορυχεία συνέχισαν να δουλεύουν, αν και τα αρχεία δείχνουν ότι τα αποθέματα έφταναν στο τέλος τους, και ο Παυσανίας μιλάει για αυτά σαν κάτι από το παρελθόν. Ο αρχαίος τρόπος εξόρυξης αποτελούταν από λόγχες και γαλαρίες για την εκσκαφή του μεταλλεύματος. Κοιλώματα και άλλες διατάξεις είναι ορατές ακόμη και σήμερα.

Τα ορυχεία επαναλειτούργησαν στις αρχές του 20ού αιώνα από κυρίως γαλλικές αλλά και ελληνικές εταιρίες, αλλά κυρίως για την εξόρυξη μολύβδου, μαγνησίου και καδμίου. Ο πληθυσμός της πόλης τονώθηκε, και στα νεότερα χρόνια έφτασε τους 10 χιλιάδες κατοίκους.